İnsanın pek çok şeyi doğrudan kendi yaşamadan öğrenemeyeceği söylenir. Öneriler, tavsiyeler pek işe yaramaz, kendi deneyimlemeden hiç kimse söylenenlere o kadar da önem vermez. Hatta "bir musibet, bin nasihatten iyidir" denmiş bunun için. Yine de uzun yıllar boyu "doğru işe doğru insan"'ı bulmak için emek vermiş biri olarak önerilerimi, deneyimlerimi paylaşmak isterim.

• Best payroll services companies
  
• Creating glamour from the mundane
  
• Looking behind the mask: what turkish employees think
• Payroll outsourcing services provide flexibility
• Payroll outsourcing in Turkey
  

KARBON BORSASI

Dünyamızın karşı karşıya olduğu küresel iklim değişikliği felaketinin nedenlerinin, teknoloji ve teknoloji ile değişen yaşam şartları ve alışkanlıklarımız olduğu bir gerçek. Hiçbirimizin dışında kalamadığı  tüketim odaklı yaşamlarımız kapitalist düzenin bir parçası. Çevreyi bozan kapitalist sistem, herşeyi ticarileştirebilen kapitalizm çevreyi ve çevrecileri yanına alacak bir yöntemle karbon borsasını da yarattı.

Herşey Yale Üniversitesi'nden bir grup idealistin fikri ile başladı. Küresel ısınma ve iklim değişikliği konusunda mücadeleyi sağlamaya yönelik uluslararası tek çerçeve olan Kyoto Protokolü çerçevesinde kabul edilmiş bir sözleşme borsanın başlangıcı oldu. Bu protokolü imzalayan ülkeler, karbon dioksit ve sera gazının ortaya çıkmasına neden olan diğer beş gazın salınımını azaltmaya veya bunu yapamıyorlarsa salınım ticareti yoluyla haklarını arttırmaya söz vermişlerdi. Protokol, ülkelerin atmosfere saldıkları karbon miktarını 1990  yılındaki düzeylere düşürmelerini gerekli kılmakta.

Kyoto Protokolü karbon salınımını azaltmak maksadı ile belirlenen üst sınırı aşan ülkelere sınırlama getirdi ve protoklü imzalayan ülkelere belirlediği üst sınırı aşan ülkelerin bir bedel ödemesini öngördü. Avrupa Birliği Salınım Ticareti yasasına ( EU ETS ) göre karbon salınım hakkının altında kalan ülke ve şirketler ise bu miktarları sınırları aşmış olan ülke ve şirkete satabilir hale geldi.

Bugün gelişmiş ekonomilerin çoğu tarım ekonomisinden uzaklaşmış endüstri devleri. Bir zamanlar tarım ekonomisi olan Batı Avrupa ülkeleri endüstriye yönelerek ekonomilerini büyütmeyi başarmışlar. Endüstri ürünlerini ihraç ederken, tarım ürünlerini gelişmekte olan ülkelerden ithal etmeye başlamışlardır. Bu politika kısa sürede ülke vatandaşlarının refahını ve yaşam kalitesini yükseltirken, tarım sektörünün daralmasına, ekonomilerin ithal gıdalara mecbur kalmasına, sürdürülebilir aile tarımının yok olmasına ve yerel gıda kültürünün zayıflamasına yol açmıştır. AB üyelik süreçlerinde de aday ülkelerini yönlendirdikleri yol ‘az tarım çok endüstri’ ana fikrine dayanıyor.