Atlantik’in her iki yakasında bir rekabet varsa eğer, Avrupa’nın Avrupa Birliği’ni bir güç odağı olarak kullanması pek başarılı değil. Avrupa, savaşı kaybetmek üzere. Çünkü, Avrupa enformasyon toplumunun serpilip gelişmesi için gerekli olan yaratıcılığı sergileyemiyor. Ne yazık ki, istihdamı koruma politikaları, sosyal devletçilik, esneklik eksikliği, kötü yönetim, yaratıcılık risklerini dizginliyor.

Amerika Birleşik Devletleri, hala öncülüğü elinde tutmakta. Bilgisayarlar, internet hizmetleri, bio-teknoloji gibi patlama kaydeden sektörlerde ABD ezici bir üstünlüğe sahip. ABD’nin başarısını getiren şey, girişimciliğin her alanda özendirilmesidir.

Internetin yaygınlaşması Avrupa’da büyük bir sıçrama gerçekleştirmiş olmakla birlikte, halen ABD’deki oranlara ulaşmamıştır. Avrupa, enformasyon teknolojisindeki tüm ataklara ve çok değişik yapıdaki işgücünü barındıran nüfusuna rağmen, ABD ekonomisinin hala gerisindedir, işsizlik oranları ABD’nin iki katı kadardır ve ciddi yapısal işsizlik problemleriyle karşı karşıyadır.

İnsan Kaynakları'nda Teknoloji Trendleri 21. yüzyılda Türkiye’de yaşayan bir vatandaş olarak, sabah gözünüzü açtınız, mahmurluğunuz biraz geçtikten sonra hızla yeni bir güne hazırlanırken, yapmanız gerekenler, dünden yapmanız gerektiği halde bugüne kalanlar ve hızla bitirmeniz gereken işleri düşünerek yeni güne hazırlanmaya başladınız.

Elinize sabah gazetelerini aldınız veya radyoyu açtınız, başladınız bu yapmanız gerekenler dışında yeni enformasyonlar yüklenmeye... Sinirlendiniz, üzüldünüz... Ekonomi haberlerini son cümlesine kadar dinlediniz. Kendi özelinizde yorumlar yaptınız. Sonunda işyerine ulaştığınızda zaten küpün (Hafıza sonsuz mudur? Böyle bir şey var mi?) yarısı dolmuştu.

Masanıza oturur oturmaz, inanılmaz bir kağıt yığınının sizi beklediğinizi gördünüz (benim masam öyle olduğundan). Üstüne üstlük yeni fakslar, yeni mektuplar, okunması gerekli evraklar (vicdan azabı duyar atamazsınız. Atsanız bile, bir yıl sonra yine, okunmadan karşınıza çıkacaktır. Acaba tatile götürüp mü okusam?) E-posta kutunuzu açtınız, burada da yeni enformasyonlar, şirket içi gelen raporlar...
İşte, enformasyon enflasyonu buna denir. Tüm bu enformasyon sizi sıkar, ama eğer, şirket içinde bir gelişmeden haberiniz olmasa da patronsanız, küplere binersiniz. Çalışansanız, grup dışı kaldığınızı düşünerek kahrolursunuz.

Bu sabah,  okul servisine binmesi için kızımı zamanında hazırlamış, tam istediğim vakitte ofise gelmiştim. İlk toplantım saat 11:00’deydi. Ve ofise gelir gelmez kimse bana acil bir durum bildirmemişti.

Sabah işe geldiğimde ilk önce e-mail’lerimi kontrol etmeyi çoktan bıraktım. Önce zaman yönetimi dosyamı açar, günün anlam ve önemini, günümü dolduracak ana konuyu seçerim. Eğer güne e-mail kontrolü ile başlarsanız dünyanın bilmem neresinden bile size talimat veren bir kişinin,  acil cevap verilecek bir arkadaşın veya iş ortaklığının e-mail’i ile karşılaşır, birden onlara cevap verme veya e-mail’deki talimatı gerçekleştirme gibi bir ruh hali içine girebilirsiniz. O zaman, gününüzü planlayan onlar olur. Bu yüzden önce günümü planlar, sonra maillerime bakarım.

İlk iş hayatına atıldığım günlerden beri sabah gazete okumak bana tembellik alameti gibi gelir, hele alt düzey bir memursanız, ne haddinize gazete okumak, göz ucuyla bile bakamazdınız. Hemen makineler, defterler açılırdı, harıl harıl çalışmaya başlardık.

Bir ara çalıştığım bir danışmanlık şirketinde benimle aynı niteliklerde, fakat farklı kadroda olan arkadaşlarla aynı odada çalışma durumunda kalmıştım. Bu kadro saat 09:00 civarı işe gelir, ellerinde kahvaltılıkları, kahveler alınır, sonra gerinip günün gazetelerine şöyle tembel bir hareketle ulaşılır ve sabah mahmurluğu içinde önce sessiz bir ortam olur, daha sonra gündem belirlenir ve derin bir sohbet başlardı.